Naroepen, toeteren, sissen, het is bijna dagelijkse kost..
Kost die ik meer dan zat ben!

Als ik terugloop van werk over de John Frostbrug zegt een man van 80+ op een scootmobiel ‘wij zouden prachtige kindjes maken’. Wanneer ik boodschappen heb gedaan joelen mannen vanuit een auto. Op de terugweg van de sportschool getoeter. Op onverklaarbare momenten.

Ook als ik het erover heb met vriendinnen is het eerder regel dan uitzondering.
En tijdens de lock-down is het er ook juist niet minder op geworden.

Het hoort er nou eenmaal bij hoor ik wel eens, en dit ben ik nou precies helemaal zat.
Want, het hoort er niet bij, het kan veranderen! Als we allemaal zeggen dat het niet normaal is.